პოეზია · ლირიკა
მინაწერი
ახლა, როდესაც ყველაფერი ისე ცხადია,როგორც რომ შენი მარტოობა სასაფლაოზე _(მე კიდევ მახსოვს ჩემს სხეულზე შენი ცრემლებიდა შევედრება გადარჩენის და სასწაულის) _მე აღარ მინდა ზამთრის დღეებს ვანდო ოცნებადა, როგორც ძველად,დღესაც ვიფიქრებ ისევ შენზე, ძვირფასო ჩემო!აქამდის მიყვარს შემოდგომის გამოხუნებადა მოლოდინი უეცარი ზამთრის თავდასხმის,როს გაიღვიძებ და ფანჯრებში შემოზვავდებათოვლის სპეტაკი ბრწყინვალება და სხივოსნობა _(ხომ ხედავ ახლაც, როგორც ბრიყვი, შევხარი ამას!)და სწორედ მაშინ, როცა გზები დაითოვებადა ძველ სკივრიდან ამოვაწყობ წარსულის ნიშნებს:ბავშვობის პერანგს, პირველ რვეულს და სათამაშოს,ისევ გიამბობ, როგორც ძველად, ჩემ გულის ამბავს,უმანკო ბავშვო, მეოცნებევ სასწაულებზე,ისევ გიჩვენებ განუკურნელ მწვავე იარასდა გეტყვი ჩუმად: "სასწაული აღარ არსებობს".