პოეზია · ლირიკა
ფიროსმანი და საქართველო
_ დედავ, ეს შენ ხარ?_ ჰო, მე ვარ, შვილო!ძლივს მოგაგენიამ ბნელ სარდაფში;მოველ, რომ სიკვდილსგადაგარჩინო, _გადარჩი, შვილო,უკვე გადარჩი.ადე, წამომყევ,წავიდეთ სახლში,სად დამეკარგე, ბიჭო, აქამდის?_ მე დავიკარგე, ო, სწორედ მაშინ,როცა შენს ლაჟვარდ თვალებს ვხატავდი.რომ საღებავად მექცია წყალი,ჩემი მიწურიმჭვარტლით ავავსედა გამურული თითებით მთვრალივემალებოდი შენს სილამაზეს.მაგრამ ბალიშადროცა ქვა მედო,ვეგდე ბურანში და ძილ-ღვიძილში,შენ სად იყავი მაშინ,ო, დედავ?_ მე...არ ვიყავი მაშინ თბილისში!