პოეზია · ლირიკა
არა
ჩვენ მივდიოდით ბილიკზე წყნარადდა სიზმარს ჰგავდა ოცნება ჩვენი,შენ ჩუმად, შენთვის ამბობდი არასდა თითქოს არას ამბობდნენ ხენიც.
ჩუმი მოწყენით, შეუშფოთებლივიმეორებდნენ ამ შრიალს რტონი,არა ამბობდნენ მწვანე ფოთლებიცდა შევცქეროდით ზეცას მარტონი.
და დიდიხანს, დიდხანს მთვარის ამოსვლასველოდით, უხმოდ გულში ვმღეროდით,ცას მწუხრი ეცვა ტანისამოსად,ჩვენც ჩვენს შორეულ გზას გავცქეროდით...
და როცა ცაზე გამოჩნდა მთვარე,შენ დაგავიწყდა სასტიკი არა,ის მწუხარება მოსცილდა თვალებსდა ჩვენ ერთმანეთს ვაკოცეთ წყარად.
იცი, ძვირფასო, მე უფრო მაშინმიყვარდი, როცა ამბობდი არას,მე მაშინ ვგრძნობდი შენ სასტიკ ხმაშირაღაც ჯადოსნურ ტკბილ უზუნდარას.
იცი, ძვირფასო, მე უფრო მაშინმიყვარდი, როცა ამბობდი არას!
1937 წ.თვალადი.