პოეზია · ლირიკა
როგორ, როდის, საიდან
მე შენთვის წერა არ მომწყინდება,შენ ჩემი ფიქრის კითხვა და სმენა,შენზე რომ ვფიქრობ, სული ბრწყინდბა,იძინებს ეჭვი, იღიძებს რწმენა.და მიკვირს -როგორ,როდის,საიდანგამაჭაბუკა შენმა ზმანებამ.და ვიცი, გული ვეღარ აიტანსახალ გაზაფხულს და ამწვანებას.
აჰა, მიიღე ეს ერთი ლექსიც,ნაფიქრი ღამით, ნაწერი დილით,დაღლილი გულის ამონაკვნესი,დიდი ოცნების პატარა ჩრდილი.
. . .
მაგრამ სიკვდილი სჯობსგაზაფხულზე,და ეს სიგიჟე მამშვიდებს ზოგჯერ,ამ განსცდელსაც ღიმილითვუმზერ...კვლავ დაღამდება და კიდევ მოგწერ.
1964 წ.