პოეზია · ლირიკა
პოეზიის გოლგოთა
შენ უსაზღვრობა მოგექცია გსურდა საზღვრებში,მატერიალურს გამიჯვნოდი ცდილობდი მუდამ,და იმას ალბათ ვერასოდეს გაისაზრებდი,ვიღაცა წერდა - ყვიროდა და ვიღაცა დუმდა...
ფაქტი ერთია, პოეზია გზაა ულევი,მიწის ფსკერიდან გალაქტიკის მიღმა გაშლილი,იგი ჩხრიალებს ოცდაათი ვერცხლის ფულივით,რაც პირველცოდვის შედეგია, - ევას ვაშლივით..
ნიღბების კერვას უნდებოდი, წერას კი არა,თუმც პოეტისას ვერ ირგებდი, ვერ იკერებდი,შენი ლექსები, გექცა შენვე ანტიპიარად...გულდაწყვეტილი დადის ღამით პოეტერენტი.
გზა კი ორია, ვერტიკალი - ქვევით და ზევით,მოდიხარ გეზს კი ძველებურად, არა და არ ცვლი,ჰორიზონტზე კი ამაღლდები ცისკარზე მზე ვით,იმის მიხედვით ჯვარს გაცვამენ – მარჯვნივ თუ მარცხნივ.