პოეზია · ლირიკა
ციკლიდან ”ყინულის ქალაქი”
ამიერიდან მე შენ გეკუთვნი,გადამავიწყდა ძველი მითები,შენ ხარ მაღალი ჯვარი გეგუთის,მე კი - დაღლილი ბერის თითები.და როგორც მიწა ლტოლვილთ მიუტევთ,ნუ გაგაოცებს ჩემი იერი.შენ ამაყი ხარ ვით სიჯიუტე,მე ვით სიმორცხვე - ვარ თვინიერი...აჰა, მორჩილი მონის კისერი,აღზევებულა ჩემი ქალაქი,ისევ და ისევ შენ თუ მიშველი,ცოცხლობდეს ჩემი ძვალთშესალაგი.ამიერიდან მე შენ გეკუთვნი,გადამავიწყდა ძველი მითები,შენ ხარ მაღალი ჯვარი გეგუთის,მე კი - დაღლილი ბერის თითები...