პოეზია · ლირიკა
იანვრის ბოლო დღე
ხანდახან მისი სიყვარულით ისე ივსები,ისე, ისე, რომ სული გელევა,თუმცა ნათელი ზოგჯერ გაბრმავებს,და ვეღარ იგებ –სინათლეა თუ სიბნელეა?!
მზერას იქითკენ გადაანაცვლებ,სადაც შეგრძნება სიღრმეს ჩაწვდებადა ახელ სიტყვებს,ხუჭავ და ახელდაბადების და სიკვდილის ზღვართან...
ის, რაც შენია უფალი მოგცემს,ხოლო თავისას წაიღებს შენგან,და მარტოსული შეხვდები ზამთარს.
შურის თვალია ყინულის ბროლი;დაიწყო შენთვის საფლავის გაჭრა _წარმოსახვაში და ცბიერ გულში,რადგანაც სხვაგან ის აღარაა....ის დასცემს წერაქვს,დამზრალ მიწას წამოსტკივდებაუცნობის ძვლებიდა კნინი ყოფა _ აღრენილი და ფარღალალა.
რა უნებლიეთ დაგიდნა გული,გექცა სიტყვები შუქის ჩქერებად,როგორ გინდოდა იმ წუთში შესვლა,ჩუმად შეღწევა და შეჩერება...ყური მიუგდე, წარმავალ დღეებს,ზოგჯერ ტყუილიც დაეჯერება.
31. 1. 2012