პოეზია · ლირიკა
ნუ გამოიყვანთ ბავშვებს ზღაპრიდან
გამომაძევეს მე ბავშვობიდან,გადამიკეტეს კარი ურდულით,დღეს შურით ვუმზერ სათამაშოებს,როგორც დასჯილი და გაქურდული...იქ დამრჩა ხმალი, ზღაპრის ქვეყნებისდევთან ბრძოლისთვის რომ მისახსოვრეს,ახლა კი იმ დევს, ძალით თუ ნებით,შევგუებულვარ, როგორც ახლობელს...მისთვის ვარსებობ და მისთვის ვცხოვრობ,მწარე ჭაპანსაც მისთვის ვეწევი;მე ჩემი თავის ჩრდილი ვარ მხოლოდ,ჩემი თავის და ბედის შეწევნით...სასახლე ჩემი ქცეულა ყორედ,ჩაჟანგულია ჩემი გუთანიცდა ცხრათავიან დევის შემყურესაღარაფერი მაქვს საკუთარი...თითქოს ჩამქრალა მომავლის შუქიც,(ვაი, სოფელო, ბინდით მოცულო!)დევის ნებაზე ვცეკვავ და ვბუქნავდა ღმერთთან დევის ენით ვლოცულობ...წაშლილა ათას ფერით ნაფერიის დრო – დიდების მზით რომ ბრწყინავდა,შთამომავალთან და წინაპართანერთხელ ხომ უნდა წარვსდგე პირნათლად...გადარჩენის და დახსნის სიმბოლოდ,ოცნების სხივით სავსე ნაპირთან,ზღაპრის დევებთან მაინც იბრძოლონ,ნუ გამოიყვანთ ბავშვებს ზღაპრიდან!..