პოეზია · ლირიკა
ნიღაბი
უღრანები ღამურებით იღამებსდა მთვარეა ცაზე, როგორც ევა.ვერ ვიშოვე უკეთესი ნიღაბიდა ამ ბრბოში მაწანწალას ვგევარ.იმ ხეების იდაყვებზე ტოტებისგანიძარცვა ქარიშხალთან დავა.ძველი სულის უძველესი გოდებით,ნათხოვარი სხეულივით დავალ.და აწყდება დავიწყება მგოსნებს _(მოელვარე ვიტრინები ნახეს)აედევნა სალუქ მანდილოსნებსნამთვრალევი მათხოვარის სახე.საკუთარი ანარეკლიც მიცილებსდა არ იცის ნიღბის მიღმა მე ვარ.ვერ ვისწავლე უკეთესი სიცილი _ახირებულ კომედიანტს ვგევარ.ჭიქის ფსკერით ვიყურები ცისკენ,ირონიით ბრბო ერთობა ერთობ,და მივიწევ თვითმკვლელობით მისკენ,რად დამცინი, რად დამცინი, ღმერთო...