პოეზია · ლირიკა
უფალო!
მიათრევს ღამე სიზმრების გროვას,მიათრევს, როგორც საკუთარ ჯვარცმას,უფალო! ნუთუ სიმშვიდის დროა,უფალო! როგორ გაბედა კაცმა.უფალო! თურმე არავის თენთავსსიფითრე მთვარის თბილი ქარისი,და როგორ უნდა მოვიდნენ შენთან,როცა არავინ არ არის ღირსი.და როცა სულთა ციურ ნამქერშიტრიალებს ცეცხლი, ილევა კვალი _სიცოცხლის სხვაგვარ ფორმათა ფერშისიკვდილი დადის მთვარემავალით.როდემდე, როგორც სიზმრების გროვა,ათრიოს ღამემ, მძიმეა ჯვარცმა.უფალო! ნუთუ სიმშვიდის დროა,თუ თავი უნდა მოიკლას კაცმა!?