პოეზია · ლირიკა
მეექვსე მცნება
ვერცხლის ნამქერზე გველებივით წვანან ჩრდილები,მოხერის ნოხი მოუხურავს ნაეკლესიარს.დაკლული ჩვილი, სულგაცლილი, ნედლი ფრჩხილებით,მოლოქის ხახას - ცეცხლმოდებულს და ეკლებიანს
კაწრავს... ზეცაში ანგელოზის ალტი ატირდა.მუნჯი კივილი აიწევა, ალბათ, ქრისტემდე.ჩანან დედები გეას მკერდზე, უმეტანიოდ,სასფლაოზე აყუდებულ ობელისკებად.