პოეზია · ლირიკა
გაზაფხული
მარტი გავიდა, გათბა დღე,დარები დგება მზიანი,მიწა გაფუვდა, ბუჩქებშიამოჩენილან იანი.მოფრინდა გვრიტი, შოშია,ოფოფი სავარცხლიანი;მწვანედ ბიბინებს მინდორი,ოლე და ველი ცვრიანი.ჭუკჭუკებს დილა-საღამოსახლად მოსული მწყერია,თავს ძლივს იმალავს ჯეჯილშიჭიაღუების მტერია.დილაადრიან მერცხალმაცგამოაღვიძეს სიფელი:__გაზაფხულდაო,__ დაგვძახისპირველი მახარობელი.შინ მოჩვეული კურდღლებიცგამოფენილან ველადა,დარბიან ცვარით დანამულბალახის გასათელადა.ზოგი ხტის, ზოგი ყურსაცქვეტს,ზოგი ძირს განაბულია.იქვე მჯდომარე პატარასსიამიტ უცემს გულია.მინდვრად გავიდეთ, ბიჭებო,დროა, დავიფრთხოთ ძილია,სუნს მოგვფრენს, ყნოსვასდაგვიტკბობსია მკერდგადაშლილია!დროა, ჩვენც მამაპაპურადხელი მოვკიდოთ შრომასა,_მინდვრად სჯობია მხნეობასახლში უსაქმოდ ჯდომასა!
1890 წ.