პოეზია · ლირიკა
სონეტი 112 (მთარგმნელი:ალექსანდრე ელერდაშვილი)
ჩემს სასიკეთოს როცა სიტყვას ამქვეყნად იტყვი,ჩემთვის სიყვარულს და სიბრალულს როცა იმეტებ,როცა მავიწყებ – ბრძენი ვარ თუ უგნური ბრიყვიდა ნაძრახ დროში მოწყალობით რომ მაიმედებ,მე მაშინ ვხვდები, რომ ქედს უხრის კეთილს ავი დარომ წუთისოფლის ყველა მადლი შენში მინახავს,მთელი წარსული რომ ამ გრძნობის ძებნით გავიდადა რომ სიცოცხლე მხოლოდ შენთვის შემომინახავს.და ვკარგავ ხსოვნის უფსკრულებში ყმაწვილს თუ ხნოვანს,ვისთვისაც ჩემი ნაფიქრალი გზად ვანიავე,და მლიქვნელთა და ავყიათა საზარელ ხროვასვეღარსად ვხედავ, რადგან ქვეყნად ქრება სიავე.რაც შენზედ ფიქრმა ჩემს სიცოცხლეს ხელი დარია,ჩემთვის, შენს გარდა, სხვა ამქვეყნად ყველა მკვდარია.