პოეზია · ლირიკა
ზამთარი
ჩვენ რომ გვეძინა, იგი მოფრინდა,სასიხარულო იანვრის გედი,და ისევ ვნახე მე თოვლი წმინდა,- უცხო სიამის წინამორბედი.
როგორ ანელებს სითეთრე გრძნობას...ო, რა ნაზია ეს ნეტარება!და ამ სიჩუმეს, და ამ მშვიდობასთვითონ სიკვდილიც ვერ შეედრება.
ზამთრის შვენება მე შევითვისე,საყვარელია ბუნების ძილი!და ჩემი სული ფითრდება ისე,როგორც სუმბული - ბინდის ყვავილი.