პოეზია · ლირიკა
გასეირნება
ჩავცდით ხეობებს ეშხით, ყურებით,ჭრელ მინდვრებისკენ ძლივს წაგიყვანე.ნიავის თეთრი ნაფეხურებისროლით მიჰქონდათ თვალუწვდენ ყანებს.
სადაც სილურჯე თვალს უსწორდება,თან ბურუსია ბავშვივით წრფელი,იქ თავდებოდა უსაზღვროება,იქ კლდეს ეფარა წუთისოფელი.
გულს ღიმამოყრილს და გახარებულსქედნების გუნდი დაფარფატებდა.კენჭებს ვესვროდით მზეს დასამხრებულსდა სიყვარული ძალას გვმატებდა.
მე ქრისტე მწამდა, შენ - ბუდას რჯული.სალამს გვაძლევდნენ დიდი ხეები.და მოგვყვებოდნენ უკან ჩურჩულითგაუთენარი ჩვენი დღეები.