პოეზია · ლირიკა
მყვირალობა
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
ჩამაჭრდა კახეთს ჰაერი,ტყეები გადიყირმიზა,ენკენისთვეში მთებიდანისმის ყვირილი ირმისა.
― რასა ჰყვირიან ირმებიყორან-მთას, ყარაიასა?სახუნდარიდან მარეკიგულში გაარტყავს ტყვიასა...
ხარი ირემი ფურს ეძებს,მთაში ნასუქი ღიჭითა;ქაფსა ჰყრის გადაკაწრულიეკლებითა და ხიჭვითა.
თავი ანება ცალისთვისიალაღების მწვანესა,მოამტვრევს რქების ლაწანითჩალას, ტყეს, ლერწმოვანებსა.
დაშტერებული ჯოგებიმორბიან თავდაყირანი...ხარი ფურს ეძებს ღრიალით,მე - სიყვარულსა მყვირალი!
გახელებული ხარი ვარ,გეშს ვიღებ ნიავქარზედა,მაჩვენეთ ჩემი ოცნება,რქა ზედ მივაფშვნა რქაზედა!
სულ მივამტვრიო, მივლეწო,გულში რაც გადაირაზა,შევყვირებ, როგორც ირმებიჰყვირიან ყარაიასა!