პოეზია · ლირიკა
მარტოობა
ამოიკივლებს მარტოობა მშრალი ყელიდანვერ დაიურვებს პატარა და მთრთოლვარე ხელი...მე მომეჩვენა მარტოობა ჩვენს თვალებს შლიდადა საზვარაკოდ მივანებე ჩემივე ყელი.
მე მომეჩვენა უმწეობაც ჩვენს თვალებს შლიდადა შენს თვალებში გადამქონდა ფერიდან ფერითეთრი ბატკანი მობაკუნდა მოწითნო მზიდანშემომბღავლა და ამილოკა მთრთოლვარე ყელი.
ყელს ამოჰქონდა ჩვილი გრძნობა და შიშვლად ზრდიდამე ვიყავ თიხა ჩემი ყელის სისხლივით ცხელიო, ჩემი ნეკნი მოცახცახე და ერთი ციდაკვლავ შენში იყო ოდითგანვე ჩემი და შენი.