პოეზია · ლირიკა
სონეტი 2 (მთარგმენელი:რეზო თაბუკაშვილი)
როცა ორმოცჯერ დაიზამთრებს შუბლი მწყაზარი,მაშინ ღაწვებიც დროის ხნულით ნაოჭდებიან,ეგ სამოსელიც შეიქმენბა ძონძი საზარიდა სილამაზის ნაფლეთები გამოჩნდებიან.მაშინ გკითხავენ რა უყავი სიტურფის სხივებს,საით დამარხე წარსულ დღეთა საგანძურები,შენ უპასუხებ: "სილამაზეს სამარედ მივეცეს ჩაცვინულნი თვალნი ჩემნი დატანჯულები".შენი პასუხი შენს დაცინვად მოგეჩვენება,არა სჯობია, მაშინ გქონდეს ყველგან სათქმელად:"აი, ეს არის, ჩემი შვილი, ჩემი მშვენება,ჩემი სიბერის პატიება და გამართლება".მემკვიდრე შეჰქმენ, რომ დაგიცხროს ეს იარებიდა სიბერეში სიჭაბუკეს ეზიარებ!