პოეზია · ლირიკა
წერილი ხუმარა თურმანაულს
არაგვზე შემომეყარე,ხუმარავ, თურმანაულო,საცა დევების გზა გადის,საცა ჩანჩქერი ხმაურობს,ჯიხვი-ხარლაღი საცა დგასხოროთა საყარაულოდ.
ამოჰყევ საარაგვოსაკაცი მოლაშქრის ზავთითა,ფშაველმან ფშავის ხევისკენგადმოიარე ათი მთა,თითქოს ორბებმა იყივლეს,თითქოს არაგვი ადიდდა.
თითქოს ცამ დააგრაგანა,წვერები იძრნენ მთანანი,ყორეზე ჩამოჟღარუნდესდავითფერულის ვადანი,ბახტრივნით ჯარი ბრუნდებამოუძღვი, როგორც სარდალი.
თითქოს სანუკვარ მამულ-წყალსშენც მათთან ერთად იცავდი,თითქოს უბეში გიყრიანლაშარგორულნი მიწანი,გაიგო ფშავ-ხევსურეთმათურმანაული ვინ არი!
ხუმარავ, ე საქართველოშენ ხარ და შენისთანები,შენაირთ მოსავლელიასათიბები და ყანები,შენნაირთ უნდა დარეკონლაშარის გორზე ზარები.
ვეძებ შენს სამყოფ-სამკვიდროს,შენი კაცობით მადლიანს,ხან მოგიკითხე ქედებში,ხან უკანფშავს დავდივარ,ბიძას დაგეძებ ძმისწული,შენდ შამღერნება მწადია!
თვალყურითა ვარ ძალიან,არაგვს რომ ავუვლ-ჩავუვლი,დამწყალობნება მგონიალაშარს ნათქომი "ფშაური",ნუმც მოიშლება არაგვზეკაი ვაჟების ხმაური!