პოეზია · ლირიკა
წერილი დედას
თეთრი სამოსელიგადაიცვეს ხეთა,შეიბურა ირგვლივვეღარაფერს ვხედავ.
ისე მოხუშირაგულგასახარ თოვასრომ კარგა ხანს, დედისახლში ვეღარ მოვალ.
ქარბუქს ავეხვევიან ჩამიტანს ზვავი,ეჰ, ბუნებაც ჩემთვისმკაცრია და ავი.
სამი დღეა ვუცდიჩვენს მიდამოს დარსა,მაგრამ აღარც დარიწასასვლელიც არსად.
ქარი ნამქერს აყრისმიტოვებულ აკვნებს...დედი, ფუძე-კერაკარგად დააჟამკრე.
თორემ ისე მკაცრადმოუხშირა თოვასვიცი კარგა ხანისახლში ვეღარ მოვალ.