პოეზია · ლირიკა
წერილი ბოთლიდან
*როდის? საიდან?რა ქარებმა მომატიალეს?ღმერთო! შაითან! –რომელია მემატიანე?ვიყვირე: მიწა! –დაილანდა როცა ხმელეთი,თუ პირქვე ვიწექდა ზღვაოსნისსენს ვახველებდი?
ეს მახსოვს მხოლოდ -ფიქრი რამე ამო მიყვარდა:ბოლოს და ბოლოსზვირთი სადაც ამომრიყავდა,იქ ცის ტალავერსსჭირდებოდა მკვიდრი ჭიგონიდა მეც მალ-მალევიზომავდი მხრების სიგანეს.
როდის, საიდან,რა ქარებმა მომატიალეს...ღმერთო, შაითან...ღმერთო, შაითან...
*ან იქნებ, სულაცარსაიდან არ ვარ მოსულიდა მხოლოდ სული,შეშლილობის თესლით ორსული,ჟამიჟამ ბადებსშეთრთოლებით და შეკივლებითმირაჟულ ლანდებსსიცხიანი უცხო ხილვების?
ვინ იცის, სულაცარსაიდან არ ვარ მოსულიდა მხოლოდ სული,შეშლილობის თესლით ორსული...
. . .ჰო, მაგრამ რა ვქნა,ყრუ ჭრიჭინით თუ იმოწმება -
ოდესმე მართლაზღვას ეფინა ჩემი ოცნება,ფრთადანაფერისირინოზთა ამო ჰანგებით,და სანაპირეიმედების კოშკის საგებადქვა მიკვეთია -ჩამოვთლიდი ზეცის ფირუზებს,ზღაპარკეთილიჩამესმოდა ძილისპირულზედა ყოველ დილითსაცისთაღე მხრებს ვიზომავდი -წამოფერდილითუკი ნიშნავსჩ ე მ ი ხ ო მ ა ლ დ ი ?
. . .გდია უცნობი,ზღვის ნადირი,იღბალმუხთალი,წლობის უწყლობითუმოწყალოდ სულამომხდარი,არც სულ ეული -ანძა - ყვავთა დასაკიდებლად -წარსულეულიმთელი ჩემი ავლადიდება.
*რა არ გაყენებს?რას იჯარავ ჯავრის მარმაშებს?როგორც ნაღვინებსრა გარყევს დარა გაბარბაცებს?თითქოს იძალესბრგე ტალღებმამშიერ ძაღლებად -მსუყე ძვალსავითმოგინდომეს კბილის წავლებადა სადაც არის,ღრენით უნდა წაგაძუნძულონ.
რა გაბანცალებს,მარტოობის ჩემის კუნძულო?
. . .რომ სავალს ვკეცავტორტმანით და ხელის ცეცებით,რომელი ზეცა! –ფეხქვეშიდან აქეთ მეცლები!ჩავციებივარშენს ნამცეცა ტერიტორიასდა ჩემი მძიმენაფეხური ვერ მიპოვია.
*ასდევს ტამტამებსდაფდაფნი და დიპლიპიტონი.დაატანტალებსტანს ხანძარი - დიდი პითონი.დაიკუნტება.დაირხევა.დაიკლაკნება.ბატიბუტებადტკაცუნებენ თვალის კაკლები.ყვავილ-ღველფებადცვივა ცა მთელიდა იღვენთებაშეუბმელი ფრთიდან სანთელი.მეფის არიასმღერის ალი, მეფის ტოლფერი.მეფეც ალია,უფალიც დამეფისტოფელიც.ტყეთა ტანზეაჯაგრული ალი ჯინჯილად.ალით სავსეაყველა დოქი,ყველა ჭინჭილა,ფართე წაფები,ბრგე ყანწები,წვრილნი ჭიქანი -დასაწაფები,თითო - ყოფის თითო ჯიქანი -დამწაფებელირომ ვერ გაძღეს წოვა-ლოკვითა,მიწა, ბებერი,აზანზაროს მთვრალი როკვითა!
. . .აი - ვის გნებავთ? –სასაკლაოს უკვდავი კალოც!როგორ იქნებაუმარგილოდ,უთავისქალოდ?!გასდევს ძელი ძელსდა ხანდახან - ქარი თუ არწევთ -თითქოს ძველისძველსმოაგვანან ხომალდის ანძებს.ხოლო კოცონიწელში ვნებითაირკალება,რომ ცხელი კოცნითგამოშრიტოს თავის ქალები,ჩამომსხდარებიმარგილებზე ხველებ-ხველებით,ნაცვლად თვალების -გამოხრული თვალის ხვრელებირომელთ სანთლებადაუპყრიათ ჩუმი ცისაკენდა ელანდებათმარადისი ზღვების სისარკე.
. . .დაფდაფ-ტამტამებსასკდებიან დიპლიპიტონი.ალის წამწამებსახამხამებსცეცხლის პითონი;თავბრუს იხვევს,ამქარულევი,როგორც ამქარი -მოკიალე სამკაულებით:
კენჭი და მინა -ნამსხვრევები რისმე ფერადი -მზაკვრულად ბზინავსყველა ტანზეფერით ყველათი.ტერფით ყელამდიზინზილებით,ველური როკვით,დიან:ბელადი,შიმუნვარი,მაგი და მოგვი...
და ისე ხარბადმოიხვევენ ალთა შალითას,მოსულან ალბათარც - როდის დაარცა - საიდან,ნთქავდნენ ოდითვეამმიწიერ ღადარ-სიფიცხეს,ანდა მოვიდნენ,მაგრამ მერეგ ა დ ა ი ვ ი წ ყ ე ს .
*თურმე, კუნძულო,საყარიბოდ არ იბარგები.არც უსულგულოგიბრიყვებენ აისბერგები.არც რამ ზღვაურიდაირების ან ბარბითებისაურზაურითანთებული აბარბაცდები.ან შენი სკნელისგაფეთებენ განა მორგებიდა მკვდრების ძნელისიზმრებით ხარ ანაბორგები!რაიც სიმშვიდესგიზანზარებს დილა-საღამოს,ეს - შენთა შვილთაორგიაა დაუსაბამო...
*კვლავ ხილვებს ვუზიდა ვბუტბუტებ:საიდან... როდის...დაბმული ღუზითთუ კუნძულის ვარვარა ლოდით.და იკეცება,იზნიქება წელში ლერწამი -არ ილეწება -დალეწილა დასალეწავიდა ხსოვნის თითოერთი ციცქნა მუქი სარკმელი -მისერავს თითებს -ნამმსხვრევები უკანასკნელი -უკანასკნელი თავგანწირვით გაბასრულები -უკანასკნელიამოსუნთქვის საფასურები...
უკანასკნელადსაწყაოთი მოვლენ დევები.უკანასკნელადუცხოობას მომიტევებენ.უკანასკნელადმიითვლიან ხარკს, მიზიმზიმეს.უკანასკნელადძველ სიზმრებთან გამოვიძინებ...
დილა კი ყურთანბედისწერის ტუჩებს მომიტანს:დროაო - უნდააირჩიო ერთი - ორიდან.
. . .ან:სისხამ დილითშემოვიხევ ტალავერს ტანზე,ავი ქადილითშევუკურთხებ გემებს და ანძებს,ველურ გნიასითავაბუღებ ღადარრს პეშვებითდა ორგიაშითავდაყირა გადავეშვები,გავითანგები,გავბრუვდები,გავილეშებიალის ჭანგებით,ალის ელვით,ალის ეშვებით -
რომ არ მახსოვდეს,სამუდამოდ რაიც წავიდადა არასოდესშემარყიოს კითხვამ:ს ა ი დ ა ნ ?
. . .ან:სისხამ დილით,ხელში - ცულით,თავზე - ჯვალოთი,ავი წადილითალეწილი ჯუჯა ჯალათიმოვა, რომ მამცნოს:„მთელი ღამე იმსჯელა თემმადა, უცხო კაცო,შენ იყავი მსჯელობის თემა.ვინაიდანო -ასე ბრძანეს - ადათს უარყოფს,ვინ აიტანოსთან- უცხო დათანაც - უხარკო?!ყარიბს გვარ-ტომს,ვისი სუნთქვა მუდამ ზღვაურობს,ის სუნთქვა რატომეპატიოს უსაზღაუროდ?!და თემმა გასცასამართალი ისე მართალი:მაშ, გემმა ანძაგანიშოროს,კისერმა - თავი!მეც ცული ვლესედა ჯალათის ვკემსე ხალათი,ეგ ანძა დღესვერომ შეიგრძნო თავის ქალათი,ხოლო სხეულითგაახარო მატლი და ჭია.
ჰო, უცხოელო,ჩვენში ღალატს სასტიკად სჯიან“.
*და სადაც არის,დაიფშვნები, მიწის მარცვალო.მაინც ბანცალებ -არ გამოგდის, არ იბანცალო.ან განაჯერებსცოდვის ცეცხლით,გულგვამგასენილს,რა გაგაჩერებს,რა დაგაცხრობს,რა მოგასვენებს...
*გდია უცნობიზღვის ნადირი,იღბალმუხთალი,წლობის უწყლობითუმოწყალოდ სულამომხდარი,არც სულ ეული -ანძა - ყვავთა დასაკიდებლად -წარსულეულიმთელი ჩემი ავლადიდება.
. . .სახლი - კეთილი,აივნებით, კიბეხვეულით,სიზმრად კეთილი -ალიონზე ჩამორღვეული.ციხე - ასულიცადმძლევარის ტკბილი ნატვრებით -ლახტით ავსულისქონგურების კბილებნამტვრევი.სავსე ტაძარი -ხატ-ფრესკების ნათელ თვალებით -კალთებდამწვარიურჯულოთა ნატერფალებით.აწივლებულიუხსენებლით და ღრიანკალით -გაწბილებულიცხრაკლიტული - ცხრა ღია კარით.სულის ბეღელი -მოფხეკი-ამოწრეტილი...ჩემი უიღბლონაოსნობისმრუმე წერტილი.
*შენკენ მოვდივარ -ჟამის ჟინი მოვკლა ბოლომდე.მე ბოროტი ვარ!უფრო ზუსტად -გამაბოროტეს.ან უფრო - მინდა.ანდა კიდევ - სხვა გზა არა მაქვს(ან წყალი წმინდავინ მოჰკითხოს თევზის ქარავანს,მებადურებისგამოჩენის გამო ოტებულს?!)და უნებურადვემსგავსები გაბოროტებულს.
მოვდივარ, გერჩი! –აგიწვდია რაიც ოცნებით -ვით მაღალ ყელში -მაგ ანძაში ისე მოგწვდებიდა აგიტაცებ, შე სიზმრების ნაგავსაყრელო,რომ კვლავ მიწაზეისე დაგცე -გაგაცამტვერო!
. . .და ჯერ არ ვიცი,ძლეულთაგან მქვია რომელი:აბჯარნალეზი,დაქანცული,ზავის მნდომელი,რომ სურს, ღადარშიშეუკეთოს დროშა დახრილი -ვინძლო გადარჩეს,სახიფათო მოსრას სამხილი;თუ იგი - მტარვალსსაწამებლად რომ არ ჩაბარდეს,კისერზე თავადვინაც დასცემსკალაბს ჯავარდენს.
*ჰოი,ხრწნამორეულსააქაოს სუნში ჩამპალო -ეულ-შორეულ-გზააბნეულ-სულშესაფერო!ჰოი,დატეხილოჩემი ხელითნგრევის თავზარო!ჰოი,გატეხილოცხრაკლიტულო,ციხევ,ტაძარო!ჰოი, ჭრელა-ჭრულაოცნებებო,ლაღო და ურჩო!ჰოი,საჭურჭლეო,საგანძურო,ლარო დაუნჯო!ჰოი,სად ნაგებოკოშკო,ნატვრის დალალნაქებო!ჰოი,ფარდაგებო,ქანდაკებოდა ლარნაკებო!რწმენის სხეულო,ჯაჭვ-ბექთრის დარად ქებულო -დაცამსხვრეულო -ნატეხ-ნატეხ დარიგებულო!სუსტი ტერფებისმკრთალო კვალო, კვალო ბითურო -სულის კერპებისნამსხვრევებითგამოსყიდულო!
*მაგრამ, უფალო...თუ ქვესკნელის კარის მსახურო...
მწვანე,უბრალო,უსახელოდა უსახურო,გროშად და არც რადღირებულო,მითხარი,ბ ო თ ლ ო ,ხომალდის ნაცვლადამ ნაპირზე ვით გაიფოთლე?
. . .ჩქარა, მითხარი,რომ მეზმანა აფრაკგონიანს,არავითარირომ ხომალდი არა მქონიადა რომ შენ იყავ -ბედისწერის ლოთური ჟინი,მუცელში ბრიყვი,გაუთლელი -კეთილი ჯინით,რიფსაც ბარე ორსვინაც არცთუ ამოდ ემთხვიე,გულგვამარეულსბოლოს აქ რომ ამოგენთხიე.მე კი მეცადა,ამეზიდა მხარბეჭი ცამდე -ბერწი მიწიდან,სადაც ზღაპრებს კოცონზე წვავდნენ,და ავ ქირქილადარ ვყოფნოდი ცეცხლის ფარეშებსუშნო ტიკინა -მარტოჯინი ზღაპრის გარეშე.
. . .თუ - მართლა გემიმოჟამულის, ავის და შავისჩამოგაღამაუმოწყალო დინებამ ჟამის?ან - არ გაცალაშთენილ წამთა გულმშვიდად მოთვლადა ამ ხანძარმაჩამოგადნო ხომალდი ბოთლად? –რომ ჩაგეჭიდოყელში უფრო შმაგი სიავით,ლარ-საუნჯეთაჩემთა ბედი გაგიზიარო -გამურულ ტანებსდაგანარცხო ბოლო ყანწივითდა მოლოდინიაღსასრულისგავიხანგრძლივო...
*მაგრამ,ო, მაგრამ,ისევ მაგრამ,ო,ამხდარო ნატვრავ,თუ წამხდარი ბედისნაგრამო,ხანძარკუნძულის -წყევლა-კრულვის მეხდატეხილის -ყველა კუნჭულის,ყველა წრფის დაყველა ტეხილის,ყველა ხვეულისგანმხილავი და ამრეკლავიშენი სხეულისჯადოსნური სარკე-ეკრანიყოვლით ნაჯერებს,ყოვლით დაღლილსრაღად მახელებს -რატომ მაჯერებსუჯერებელსუტყვი ძახილით?
. . .„ჰოი, ყარიბო,რად გეგონა, ჩამოიღებდაზეცის კარებსაცმეორგიე აბორიგენთამდორე, უნდილი,უსახური როკვა-ძუნძული,როცა კუნძივითუძრავია თავად კუნძული!და ვერმომთმენიინერციის მძლევარი ჟინისეს - შენ ტორტმანებერთადერთი -კაცი თუ ჯინი,ვით - მოგზაური,შეჩერება უცხოა ვისთვისდა კვლავ ზღვაურიშორეთისკენიდუმალ ილტვის!
ჰოდა, მოვსულვარ -გამოგტაცო ხახას დაბჩენილს“ჩამბერე სული,უფრო სწორად - სულის ნარცენი;ჩამოდი ჩემში,ჩამობობღდი ზამთრის მწერივით,ოცნების ელჩი,უცნაური ზღაპარ-წერილი;ავი და ხელივიდრე მოგწვდა ალის ბურბური,ყელყელა ყელიგამიტენე ბატის ბუმბულით;მოგეალერსოსდაე ზავთით ზვირთი უშქარი -ოკეანეშიგანიტყორცნეურჩი უსტარი!“
*განა, ჭურჭელო,ისმინება ღაღადი ყველა?!და უეჭველადშველად ხმობა იქცევა შველად?!ასე - უძლური,უბადრუკი,ხანძარდახლილიბოლავს კუნძულიც -განწირულის უხმო ძახილი!
მაგრამ მითხარი -ნიაღვრებით პირდაბანილისარქველმოხდილიპაწაწინა კიდობანივითუცხო მოტივითრად დუდუნებ ცოდვის ხარხარშიან ბზის ტოტივითასე მწვანედ რატომ ხასხასებ?