პოეზია · ლირიკა
*** მე ვკითხულობდი
მე ვკითხულობდი. მომწყინდა ფიქრიდა ვკითხულობდი. ხმამაღლა წვიმდა.სარკმელში ქარი არხევდა ხეებსდამძიმებულებს ხანძლივი წვიმით.
სარკმელში ქარი არხევდა სახლებსდამძიმებულებს ხანძლივი წვიმით.სადღაც კიოდნენ მატარებლები,გახვეულები ორთქლში და ბოლში.
და თითქოს ვიღაც იდგა ბაქანზე,ვიღაც ძალიან ძვირფასი ჩემთვისდა არ ვიცოდი, რომ ჩუმად მეთქვაან დამეყვირა მისი სახელი.
მე არ ვიცოდი მისი სახელი,მისი თვალების და თმების ფერიდა მხოლოდ ვგრძნობდი, რომ წვეთებივითჰგავდნენ ერთმანეთს ჩვენი ფიქრები.
ის იდგა სადღაც, სველი და მძიმე,გაბეზრებული წვიმით და ქარით,და გუბეებში ირეკლებოდნენუზარმაზარი მატარებლები.
სარკმელში ქარი არხევდა ხიდებს,დამძიმებულებს ხანძლივი წვიმით.მე ვკითხულობდი. აღარ შემეძლომეფიქრა რამე და ვკითხულობდი.1959წ.