პოეზია · ლირიკა
ჩიტო, კარგი ამბავი!
თანდათანობით ებევრება სიგრილე ნიავსდა ფეხაკრეფით მოიწევს ბინდიდა მზეს ჩამავალს, ყველაზე გვიანთმობს ასაფრენი ფრინველივით შემდგარი შინდი.
"ფრინველნი მფრინვალნი ქვეყანასა ზედა","ცხოველნი წყლისა და ცხოველნი ხმელსა",დობილო მოიხდენს ლივლივა ქედანს,ჭალებს რომ ყანჩების ფარფატი შენისლავს.
წყალგაღმა – სახნავი და სათესია,გამოღმა – ბალახს ძოვს კამეჩი,თვალები – დღეში აქვს და ნათელში აქვს,ტანი აქვს – სულ მუდამ ღამეში.
ქედზე ნაუღლარი დატყობია, –ბედის ამ განაჩენს მეც ველი;რამდენის ამტანი და დამთმოობიათავის პირუტყვობით მეტყველი.
ტირიფებს ფოთლები შესცვენია,მოვდივარ ჟალტამია სოველი;ნოეს მაგიერ მე მრცხვენია,ახლაც ამ უწყინარი ცხოველის.
ფშანებში ვასაკების ორკესტრიადა ტანზე ჟრიამულის სამოსელაცმევენ, ლანდივით რომ მომეწიაღამე და მდუმარებით მაოცებს.
შენ ამ დუმილიდან ამოდიხარდა ბნელში სანთელივით მინთიხარ,ზოგჯერ ხავსიანი ქვა–ლოდი ხარ,ზოგჯერ მგალობელი ჩიტი ხარ.
"ჩიტო, კარგი ამბავი, ჩიტო, ოქროს ნისკარტი!" –მუდამ ხელაღმართული და მშვიდობის მთხოვნელი,დღემდე ასე შემომრჩა მშობელი დედის ხატიყველაზე ძვირფასი და ყველაზე ახლობელი.