პოეზია · ლირიკა
შემოდგომის ოდა
ჩიტის კვერცხივით წითელ-ყვითელიჭინჭრებქვეშ ყრია ბალახში მსხალი.ჩაცუცქებულან ბავშვები ხის ქვეშ,იტკბარუნებენ პირს მწიფე მსხლებით.მათ თითებშუა მოწვეთავს წვენი,რომელიც უკან, მიწაშივე ჩაედინება,როგორც სურვილი უკვე დამცხრალი.მოტეხილ ბალბას, ზაფხულიდანშემორჩენილს, ჯოხზე ვამაგრებ,რათა ლაფანმა უფრო დიდხანს გააძლებინოს,თუნდაც დილამდე აცოცხლოს იგიდამსხვრეული ცხოვრების წიაღ.ღიმილით მიმზერს ვინმე მოხუცი, უცხო მებაღე,ცელს აღარ იქნევს, რადგან ფეხებთანშეუნიშნავს მქრქალი ყვავილი,იმ ყვავილიდან სიმღერ-სიმღერითპეპელას სახემიღებული ჩემი სულიმეტად აღარ ამოფრენილა,უნაყოფობის სამყაროში თითქოს ძილი მონდომებოდეს.