პოეზია · ლირიკა
მამაჩემი
ღამეა სხვათა შორისგანცდათა შეჯერება,რთულია უსაშველოდპოეტის განაჩენი,ძალიან არაფერი,უბრალოდ მეწერებადა ახლა მამასავითმაკლია მამაჩემი.
ქარი ზის ფორთოხლებზე,ფანჯრისკენ მივტრიალდი,იმედი თუ იმედობსიქნება დანარჩენიც,დავდივარ ქუჩებში დავრწმუნდები იშვიათი,ძალიან უმნიშვნელოქუჩაა მამაჩემი.
გავლენით არავითარ,ვაგრძელებ ჩვეულებრივ,ქრონიკას რეალობისტოტები ავაჭერი,ვიღაცას არ სჯერა დამე მართლა გეუბნებითაი ეს ეპოქაა(მარტივად) მამაჩემი.
ცხადია როგორც წესილექსებიც ბერდებიან,შენ უკვე დამარცხდი დაკუთხეში აიტუზე,მამებიც შიგადაშიგცოცხალი ხეებიადა ქმნიან გარდაცვლილიმამების ჰაბიტუსებს.
ბავშვობას უმარილოკადრებად ვალაგებ დამშორდება იშვიათადრაღაცა ირონია,სხვას თავი დავანებოთარც მეტი, არც ნაკლები,საბრალო მამაჩემი,აი ეს სტრიქონია.
ღამეა გეფიცებიგანცდათა შეჯერება,რთულია უსაშველოდპოეტის განაჩენიდა ასე უმეტესადძალიან მეწერებადა ასე იშვიათადმეც მქვია მამაჩემი...