პოეზია · ლირიკა
მშობლური, ტკბილი, მოწყალე
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
გული მოგელის, მაისო,გაფანტე ოქროს დიელო,მე მინდა შენმა ნათელმათვალებში კიდევ იელვოს.რომ დამავიწყდეს ზამთარიდა მისი ქარიშხალები,ნუშო, კოკორი გახსენი,ყაყაჩოვ, შავი ხალები...მიყვარს ხე შუქში ჩამდგარი,ოცნების დასადარელი,მიყვარს მე დილა მზიანი,როცა მოვა და არ ელი.მიყვარს ღვართქაფი, ყიჟინა,მეხის ხმა, წვიმიანობა,ნიავზე ყანა, ქალივითმოსახვევნად რომ წამოვა...და იაფერი, მარადისგულიდან დაუთხოველი:"მშობლური, ტკბილი, მოწყალე,ცა წყალობისა მთოველი!"