პოეზია · ლირიკა
შინმოუსვლელო, სადა ხარ?
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
შინმოუსვლელო, სადა ხარ,შენ ხომ თბილისი გიყვარდა?სად ლპება შენი ქოჩორი,თვალი სად ამოგიღამდა?თბილისში ვარდი აყვავდა,შენ სად არჩიე დარჩენა?ნეტავი წამოგახედა,მთაწმინდა კიდევ გაჩვენა!შორი გამხდარა სავალი,რამდენიც გინდა იარო;აღარც ჩანხარ და ვერც მოხვალ,მხედარო გულნატყვიარო!პირს დაგრჩენია ღიმილისამშობლოს მოგონებისა,კიდევ თუ გესმის მტკვარის ხმა,გუგუნი ქართლის მთებისა?მინდვრის შამბნარმა დასუდრაშენი ობოლი საფლავი;თმაგადაშლილი ქალივითდაგაბრწყინდება ვარსკვლავი!დედის ცრემლების სანაცვლოდგასველებს ღამის ნაწვიმი,ნაქროლი საქართველოდან,ფრთას დაგაბერტყავს არწივი!თვალში გვაკლიხარ, სადა ხარ,შენ ხომ თბილისი გიყვარდა?შენი ქართული მარჯვენასად ჩაიშალა თიხადა?მიჰყავდი იერიშებზესამშობლოს, ვინც შენ დაგბადა,დედის ლეჩაქს და ყრმის აკვანს,საფლავებს მამა-პაპათა.ცეცხლით ნადუღარ გრიალშიდაეცი გმირი გულჩქარი;და ახლა ჩუმად შრიალებსშენს სამარეზე ბუჩქნარი...მაგრამ უეცრივ მაშხლებივარდისფრად აფეთქდებიანდა ქალაქები თავდახრითშენს წინ სალამში დგებიან;დაგბაასობენ გუგუნშიალერსიანი მადლობით,რომ დაუბრუნე სიცოცხლენართმევი უსამართლობით.სისხლით სიცოცხლის მიმცემი,სიკვდილის უბეს სცილდები,გმირო, დამხსნელო, ჩვენ შორისმზესავით განაწილდები,―რომ უფრო მეტად ნათობდესშენი სამშობლოს დიდება,მზე გმირის ხმალზე მბრწყინავიარასდროს დაიბინდება!