პოეზია · ლირიკა
სულხან-საბას
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
დიდო მოხუცო, სამშობლოსათვისიბრძოდი სულის ამოხდომამდი:გეჩვენებოდა, რომ საქართველოიძირებოდა, თითქოს ხომალდი.და როს ღრუბელი გულს გიბნელებდა,სამშობლოს ცაზე გამოხლართული,შენ სამკურნალო ბალახებივითმოგიკრეფია სიტყვა ქართული, ―რომ იავარქმნილ სამშობლოს ნაშთადსიტყვები მაინც გადაგერჩინა...ვარდსაც და თაფლსაც და პურის მადლსაცმშობლური სიტყვის მადლი გერჩივნა.მი მიყვარს სიტკბო შენი სიბრძნისა,შენს ჭაღარაზე გადმომწვეთარი...მე მიყვარს შენი სიტყვის მარილი, ―შენი ხალხისთვის დღესაც მწეთ არი.ახალნაშენი სამშობლოს შვილიშენს მხცოვან აჩრდილს ვეალერსები;შენის ცრემლის რწყვით, შენის ამაგითგამოკვებულა ჩემი ფესვები...