პოეზია · ლირიკა
ვეფხი
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
(ვეფხი მოკლული დიღომში 1922 წელს ნოემბერში)ვალერიან გაფრინდაშვილს
სარაცინების თესლით ამტყდარიდა პამირების ბურში მყვირალი,მოატყდა სივრცეს გასაკვირალი,პანმონგოლიზმის ბაირახტარი.
ხალიფატების დასტოვე ტახტიდა სისხლი მღვრიე ვერსად დასტიე,ალბათ შენ ყავდი ბრწყინვალე რახტით -უკანასკნელი ძველ დინასტიებს.
რომელი უნდა გელეწნა რასადა მერამდენე გემტვრია რომი,როცა დაეშვი დაუდგრომელიდა მზე გტეხავდა ბარბაროსული.
ვერ გაჰხეთქავდი რომელს ავშარას,რომელ გუმბათზე ხმალით დადგები?ბერდუჯის წყალზედ წივის ჯავშანიგამოქცეული ათაბაგების.
მაგრამ ავია ბედის ტრიალი.შენი ვარსკვლავიც ყოფილა მკვდარი.ვეღარ დალაშქრე შენ დარიალი.სისხლი შაასხი მსუქან კედარებს.
გადმოვარდნილი წითელი ფაშვიშენ აზრაილის შუბზე მბრუნავი,ურემზედ ეგდე ვით ქუჩის ბავშვიასპიტ ღამეში დასახურავი.
და საყვირების ხმები გრგვინავი:მემკვიდრის გული აღარა ტოკავს.თესლო! ყველაზე ნაგვირგვინარო,გადაგეფარა სიკვდილის ტოგა.
1924