პოეზია · ლირიკა
მკრთალი იაშმა
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
აწ ენკენისთვეც არ შეგვიბრალებს,გაგვიხუნდება სხივთა ჩანჩქერი,ვეღარ ვიპოვი შენს ლამაზ თვალებს,ფირუზებად რომ ახლა ჩამცქერის.
ხვალ ტყე გახდება ქარვით ნაფერი,ცას გადეცლება იაგუნდები:აღარ დამრჩება აღარაფერი -უძვირფასესო! არ დაბრუნდები!..
შენი თვალები, - როგორც მტევანი,შენი ტუჩები, - ვით საწნახელი -გახდება ფერად ნაკლულევანი -როგორც ამ სოფლად ჩემი სახელი...
დაჭრილ საღამოს დაჭრილ შვენებით,ჩემი სიცოცხლის ერთი მკობელი -ქარვის კუბოში გადესვენები.ხელდაკრეფილი, ვით ღვთისმშობელი...
ნისლებს გაჰყვები რაღაც განგებით,მე კი - სიმღერებს ამაოდ გითვლი;გკოცნიან თეთრი ფარშევანგებიდა შემოდგომის ჭლექი სიყვითლე!..
1917