პოეზია · ლირიკა
საღრჩობელიდან
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
აზიის კახპავ! თარაქამა გიჯვარედინებს,გიყნოსა თეძო და მსუქანი კაბის შრიალი.მეწველ ჯიქანებს ახვრეპინებ ჯალალ-ედ-დინებსდა გამოშიგნულს შაგადგება შავრაშიანი.
დაგეძებს ბუღა და ყუდროში ვერსად დაგაბითბუნდრად მომსკდარან ურდოები ვით კანჯარები:ჩაგენგრა მკერდი დალახტული, ორად ნაკაფიდა ხერხემალზედ შემოგალპა ნახანჯრალები.
დაობებული შენი თესლი ვერ დაიჭექებს,ვეღარ აყვავდეს შენი ძვლები მტვრათ დაგროვილი.და მონღოლისგან დახანჯლული ძირს ჩაიჩოქებსშენი ლაშარი, დაირმული, დაოქროილი.
მოდგა და მოდგა დარუბანდით სისხლის დგანდგარი,დატუშა რიყით საძოვარი შრატით მცვრეულიდა ჩემი რასა - ულაყების ჯიში მაგარი,საღრჩობელიდან იყურება განაცრებული!
1922