პოეზია · ლირიკა
დილის პური
და ამ ბალახზე გაფანტულა დილის ცვარ-ნამადმათი თვალები, მივდივარ და გზად მიმაცილებს.ხანდახან უკან მობრუნება უყვართ წარმავალთდა მყისიერად ამცირებენ დროს და მანძილებს.დილის სუსხიან სილურჯიდან ამოჩრილებიარიან მსგავსნი ჩემი, შენი, ჩვენი, აქ რომ ვართ,უკანასკნელი ფოთლები და მათი ჩრდილებიხეებს რომ შერჩათ, დეკემბერი ვიდრე დაქროლავს.რაღაც სათქმელი შეუნახავს მათ გამოხედვას,მრავალი სიტყვა _ ერთ მზერაში გადადნობილი,ნატრული სითბო ობლებისა და ქვრივ-ოხერთადა უთქმელობა ძმაკაცისა ანდა დობილის.გადააწყდები ყოველ წუთში მზერას გამჭოლავს,რომ მიფანტვია მბრწყინავ ბალახს დილის ცვარ-ნამად,რუხი კორპუსის ფანჯრებიდან ვიღაც გამჭორავს _დილის პურისთვის, თუ უბრალოდ სადღაც წარმავალს.