პოეზია · ლირიკა
ამ გაზაფხულზე ეს ქალაქი მართლა მომიხდა
ამ გაზაფხულზე ეს ქალაქი მართლა მომიხდა,თითქოს ჩემს ტანზე შეკერილივით,ტუჩებზე ტკბილი წებო წავისვითვალის უპესთან მივიხატე სახლის ჩრდილები,ვკეკლუცობ.ტანზე მორგებულიქვიშის ქუჩებით,შადრევნებით,ფიჭის სახლებით,ჩემი თავიდან მასთან გავრბივარ,ორ-ორ საფეხურს ერთად ვახტები.როგორც კოღოებს, სახეზე რომმაფრინდებობდნენ(ტბა ფარავანთან)ჩემს სხეულში ახლაც ბზუიან,ჩემს მყუდრო სახლში ისევ ვკეტავ ადამიანებსვინც ჩემს ქუჩაზე გამოივლის, ან გაუვლია.დილის საუზმე – მეგობრები პლასტმასის თეფშზე,დანა-ჩანგალით ვანაწილებ გრძნობებს, შეგრძნებებს,ფერმკრთალ ღიმილებს, ხელისგულებს, გამდნარ პროფილებს,სიტყვებს მივირთმევ – მაძღარი ვარ და კმაყოფილი.და აღარავინ რჩება ჩემთან, ყველა ჩემშიადა მეც თვალები მაგრად ჩავრაზე,არაფერს ველი, მხოლოდ ვარწევ ცარიელ აკვანსდა დედამიწას-მამაჩემის ჩალის სავარძელს,გულიდან გამხმარ ხელისგულზე გადმოვიწერეყველა სიზმარი, ყველა დილა, ყველა შეხება,ყველა ნაჭერი ლურჯი პური და ჭიქა თოვლიქვიშად დავაგე ყრმა იესოს დაღლილ ფეხებთან.ქვიშად დავეგე ყრმა იესოს დაღლილ ფეხებთან..