პოეზია · ლირიკა
ზამთრის გზა
ტალღისებურ ჯანღში ნელადის მთოვარე მოლივლივედა ნაღვლიან ველებს იგინაღვლიანად აფენს სხივებს.ზამთრის თეთრ და პირქუშ გზაზემირბის ეტლი ჩემი მკვირცხლი,ჟამხშირად და მომქანცველადაწკარუნებს ეჟვანს ვერცხლის.აქვს სალბუნი რა ნაცნობიამ მეეტლის გრძელ სიმღერას!ხან გულს ართობს უზრუნველიდა ხან დიდი სევდით სერავს.არსად ცეცხლი, შავი ქოხი...სიყრუე და თოვლი არი,ჩემი ეტლის შესახვედრადრბის ბოძები ზოლიანი.ნინა, კარგო, მე ხვალ ამ დროსშენთან მოვალ გულის ძგერითდა ბუხრის წინ დავფიქრდებივერგამძღარი შენი ცქერით.მოწიკწიკე ეგ საათიგადაითვლის ბოლო წამებს,სამუდამოდ შეერთებულთვეღარ გაგვყრის შუაღამე.დღეს კი... გზაა სევდიანი,ზანზალაკი აკრთობს არეს,თვლემს მეეტლე კოფოზე დაჯანღის ფთილა ფარავს მთვარეს.