პოეზია · ლირიკა
ოცდამესამედან
მუზამ ბოლომდე დამაღალატა:ლექსები ვერც აქ მოვისახადე...ოცდამესამეს ვიცვამ – პალატას,ოცდამეორე სხვაგან გამხადეს.
გაბორჯღილი ვარ ჯვარზე იმ ბორჯით...ვერ გარდმომხსნიან თვით სატანებიც.არა უშავს რა: თუკი კიბო მჭირს...ლუდსაც ხომ უნდა – მისატანები.
უკვე ბედთანაც აღარ ვნიძლაობ,სიკვდილს სიფათში ვენაფაზებიდა ყელში ლექსად ამომდის ძმაო,ამ წუთისოფლის მეტასტაზები.