პოეზია · ლირიკა
პალმის ქალი
არწევდა ალვა წვიმის კენწეროსდა ქალი პალმა - Madam-დობილი -ღელავდა, რაღაც საბედისწეროდ -რტოთა პიანოს გადანდობილი.
პოსეიდონი შლიდა პასიანსს...ზღვის კლავიშებზე უკრავდა ქარი:წვიმით წაშლილი ცაც პარნასია,ოდეს საღამო იწყება ქალით...
ასე დაიწყო თქვენით ის ღამე -მოწყენილი დღის სველი მხევალი,ვით მოწყალება და სითამამე -გამოწვდენილი ხელისმტევანით...
და გულ-ვალეტით გაჭრილი დამაცთქვენ გგავდათ ათლილ ყელით - გედურით;მათრობდნენ თმები - მთვლემარე კამა,თვალები ბნელი, ვით საყვედური.
ვერ ვიწყებოდით დასასრულით და"ძილი ნებისაც" ვერ ვთქვით თვალებითდა როცა რომიც გადაგვსურვილდა...მალარიული აკანკალებით
გადმოიღვარეთ, ვით მოთმინება,ვით სავარცხლიდან მორცხვი ნიავი,რომ გეგრძნოთ მამრი ტალღების ვნება -ნაადრევი და ასე გვიანი...
გარეთ კი: ალბათ, ცა მოიდარადა სველი პალმაც, რტოდაწვენილი,მთვარის მკლავებზე ცხრებოდა წყნარად -ზღვის აივანზე გადაწვენილი.