პოეზია · ლირიკა
ლექსი, რომელიც..."
მოხუცებულანდღეები ზამთრის,ამოიკერა ზეცამაც პირი,ნაღვლობ, რომ ასეფერმკრთალი გავხდი,და ოცნებას რომ აღარ ვაპირებ.
ბალღიც არაა უფრო გულჩვილი,მგონია ზოგჯერ,ახლა მე რომ ვარ,მოლოდინი აქვს ფიფქების თბილისს,წიგნის თაროზევნახავ ძველ რომანს...
და თითქოსმთელი საუკუნეა,სიშორე ისე აბევრებს წუთებს,პოეზია კიუკურნებელისენივითაა,- ღამეებს ვუთევ.