პოეზია · ლირიკა
ვედრება
უბედო რომ ვარ...ესეც ბედია! –დამადლებულზე რაღაცით მეტი.ავჩერებივარ ცას – ავბედიანს,რომ მიწყალობოს სინათლე – წვეთი.ბედის ვარკსვლავი კუფხალმკუხეა,ისე მქისე და ისე ისრიმი...ისეთი თალხი სითავთუხეა...ძლივს მიკავია სული ნისლივით.ის ფრთები მაინც სად წაშრიალდა,ქარიატად რომ გაჰქონდა ქარი!შემოიმშრალა ცამ არშია დაკვლავ დამქირქილებს ბრმა ქონდაქარი;კვლავ აკვარანცხდა მოცხარ სტრიქონზერითმა – ეშმაკის ხელით ნაკროლი,ჩა–მო–მა–შვე–ლე, უფალო დროზე,მთვარე – პოეტის მაშველი რგოლი.