პოეზია · ლირიკა
ყვითელი საათი ანუ დიალოგი ჟამთან
Iრამდენმა აზრმა დაჩხვლიტა ფიქრი,ლექსად არ იშვა, ის იშვა გვემადდა ვით რომს ხლიჩავს შუაზე ტიბრი,ისე გამტეხა წარსულის გვამმა.
კედელს გაკრული ვით ქრისტეს ჯვარცმა,მუდამ მშფოთვარე ქარის დარაბა,სიკვდილის შავი ულაყის ნაცვლადბედმა Aშეგვასხა ხვედრად ბარაბა.
ხელებზე კვნესა ლურჯი ბორკილისძვლებზე დაკრული დამპალი ქურქიკვლავ სასთუმალნი თეთრი ქორწილისდა ჟამი ისევ წამების ქურდი.
ოთახში ეგდო მთვარის ნაკესიჩუმად იღვრება ყვითელი საათიდა მშობიარე სიტყვით ნაკვნესიიბადებოდა ყრუ მასლაათი.
IIეს მე ვარ, ჟამი უარყოფილი,გადმოღვენთილი ჩარჩოებიდან,ვით აკრძალული ედემის ხილივიწყებ უკვდავ სვლას ეზოებიდან
ნაზი მსვლელობა ჩემი ისრების,დღეთა ტაძრები, ცრის მისტერია,ჰოი, მოკვდავნო, როგორ ისვრებითდა ყრუ ლოდინი თქვენი მტერია
მე ვნახე მწველი პირამიდები,შვილები რაეს და ჰელიოსის,ყოვლის მზიდველი მზის მაგნიტებიპარტიტურები ყრუ გენიოსის
ამადეუსის უშრეტი ბგერადა კეისარის ბოლო მახვილი,თავისუფლების ბოლო სიმღერავნებას ახსნილი სისხლის აღვირი
ლიანდაგებზე პირველი ცოცვა,პირველი ცოდვა სარეცელებზედა ამ ნაძარცვი სულებით მოცდაოცდამეერთე საფეხურებზე
აუსტერლიცზე ვიდექ ამაყადდა ბოროდინომ ჩემს წინ იფეთქაეს მე მეკუთვნის მზეთა დანაყვადა ის, რომ ტყვია სხეულთ მინებდა
ცივი გულაგნი ჩემში აშენდა,ათასი შიშველ ნერვის დამტევითავის ქალებით კლდეებს ნაშენს დაბასტილიას, ბაბილონს, ბერლინს,კართაგენს ჩემი ხელით ვანგრევდი
ჩემში გაუხმათ სული მოკვდავებს,ჩემში გარყვნიან ახალ ხორცს სისხლშიჩაუქოლავენ ხსენების დევებსდა კუზიანი გაჰყვებათ შიში.
IIIამოზნექილან სევდით მიწიდანსველი საფლავნი ვით კრატერებიზარებით მტირალ ძველ სამრეკლოებსწვიმით ტოვებენ შავი ბერები.
ჟამს ხელთ ეჭირა გლობუსის ღერძიდა მარად ბრუნვას უმზერდა მკაცრადდრო დათრგუნული, ვით გუთნით ვერძი,წამოწოლილა ღრუბლებზე ნაცრად.
ისევ დაბრუნდა, ვით ჯვარს გაკრულიდა დაიხურა ჩარჩო დარაბად,თავში დარბოდა ყალბი ძახილიშთამომავლობის: ვაშა ბარაბას!
რევოლუცია სწყურიათ ძარღვებსტუფის ახალი მონუმენტებიმთვარეზე სძინავთ სიკვდილის კარვებსდა ხროტინებენ იარაღები
მინდა, გადავცდე ფრენით სამყაროსწავშალო ბედის ლაბირინთებიდუმილი სილად მთებზე დავყაროდა გაზაფხულის ვზარდო თითები
მაგრამ ოცნება დუღდა ქვაბივითზეცამ დაჰკიდა სარკე ნარცისისდა ღრიალებდა მიწა მარჩბივი:აპოკალიფსის. . .აპოკალიფსის!