პოეზია · ლირიკა
დიოტიმა
დიოტიმა ვარ,მზის ასული,სულით ორსული,უცხო ტომისა,უცხოდ მხედი,უცხოდ მავალი.
შემოკრბით, ბრძენნო,სანადიმოდ,შესვით წყალ-ღვინო,რაც გინდათ, მკითხეთსიყვარულზე,ვიცი მრავალი.
ვიცი, ნიადაგ ვით დაეძებსნაკლული ნაკლულსდა შეერთების მწარე ნდომავით დაიმონებს.
ღმერთს და კაცს შუამოქანავე ვნახე სამანი -იქ გახიდულებსპირზე კოცნით ვიცნობ დემონებს.
“დამენამაო თვალი ცრემლით,მოდი მალეო,უშენოდ წყვილმა აფროდიტემგამაწამაო...”უნდოს, უჭეროს, დაუდევარსვინ დაუჯეროს.თვით უკვდავებაცსიკვდილივით არის ამაო.
კმარა ბაასი.მო, კალთაში ჩამიდე თავი,ჩემს ბაგეს დაჰყევ,გარინდული,ღელვას მიენდე!მორჩა ამბავი.რას დაეძებ,თუ იბნევიანნათელმზიდველნიმთის წვეროდანჩრდილთა მღვიმემდე.
ხედავ?აფრინდა წყვილი წერო,ცაც აირია,შემოისერაბედისწერის თეთრი არშია.
რას ვერჩით ღმერთებს,ეს ტანჯვაც ხომჩვენ მოვიგონეთ.არ არის ქვეყნად სიყვარულიდა არც ცაშია.