პოეზია · ლირიკა
ნაი
(ნაირა გელაშვილს)
საღამოს ფინჯან ყავაზე გეწვევი,დიდხანს ვიყუჩებთ დაერთ-ერთი დაიწყებს:- ხედავ? დაგვიზამთრდა.- გაჭირდა ცხოვრება,- მდა-ა!
როგორც კოვზიდანკაკლის მურაბის ჩამოგორება,ეგ შემოხედვა,ზანტი, კრიალა და უეცარი,ჩემს ყელში,სადაც ჩუმი ცრემლის სავსე ჟამია,ააწკრიალებს ძველ მელოდიას:ნაი, მომენატრე,ნაი, მომენატრე,ნაი, მომენატრე,ნაი!
ეს მელოდია ისმოდა ჩემში,მაშინ, როდესაცჩახვეულები ცივ საბანშივიწექით ერთად,თავფეხშექცევითდა სიზმრებსდურად ვინაწილებდით;მაშინაც,როცა გაბუტულისანაპიროზე,სველი კენჭებით გიმშვენებდიქვიშის სამარეს.
ნაი, მომენატრე,ნაი, მომენატრე,ნაი, მომენატრე,ნაი!!!
ყველაფერს გადავდებ,ყველას დავივიწყებ,ჯანდაბას ყინვა თუ თოვა!ან ფინჯან ყავაზე,ან ჭიქა ჩაიზესაღამოს მე შენთან მოვალ!