↔
დესპანი
შენ სამშობლოში შენი ოჯახის დესპანი უნდა იყო და სამშობლოს გარეთ - შენი ერის დესპანი,
რადგან შენი საქციელი შინ, შენი ოჯახის სახეა და გარეთ - შენი ერის! ...
ჭაბუა ამირეჯიბი - "დათა თუთაშხია"

პოეზია · ლირიკა

დაორთქლილი მინების ღამე

რატიანი ზვიად

2026-07-184 წთ საკითხავი7582 ნახვა

—
მე დავთმობ ამ ქალაქსამ ქუჩებსამ ტოტებსდა შენთან მოვიტანფეხებთან დაგიყრიშენს მზერას -შეშლილი სურვილის გადმომდებსელვარე ხმალივითსხეულში გავიყრიდა შენ დამინახავ მეჩემო ძვირფასოშენს მუხლებს დაღლილი ხელებით შევწვდებიდა მერე უთუოდ ვიტირებთ ამაზერომ ვეღარასოდეს ჩვენ ვეღარ შევცდებითდა რომელ ჩვენგანსაც არ უნდა აუხდესსიზმარი -რომელსაც ათასჯერ წავაწყდითუნდა დაიბზაროს და უნდა დადუღდესყოველ ოცნება -ჩვენ უკვე დავმარცხდითგამოშრესდაიმსხვრეს ეს ჩემი ხელები -ისინი შენს ღამეს ვერ შეეხებიანსიჩუმეს დავაფრთხობ ჭლექიან ხველებითდა წავალ ქუჩაშიდა ვიწრო მხრებიანკედელს მივეყრდნობიმოთმენას მივუსჯიგაყინულ თითებსა და ჩამოშლილ ხერხემალსსანამ შუაღამის უძირო სილურჯითჩემს სხეულს სიბნელე არ შემოეხვევაშენც გახსოვს -დეკემბერს სისხლივით დიოდასიტყვები - ავსილი უაზრო ოცნებითდა როცა ჩემს ხელებს ჰკოცნიდი - მტკიოდადა მერე ჭრილობებს ვეღარ ვიხორცებდიდა ვწერდითვითონაც არ ვიცი - რას ვწერდიჩაკუჭულ ლექსებით აივსო თხრილებიმე შენთან მინდოდა და ვეღარ ვაღწევდიდა კედელს ვკორტნიდი სისხლიან ფრჩხილებითახლა კი დავმშვიდდიყველაფერს ბოლო აქვსსიჩუმე ყველაფერს უპოვის გასაღებსღამეებს სისხლი და ცრემლები რომ მოაქვსიმათ ვალამაზებ და ფრთებად ვასაღებდა მთვარეს ავძახებ - რატომღაც ჩურჩულით -რომ ისევ უსაფრთხო ქიმზე დავბანაკდიმაგრამ ლოკოკინის გარსში შეყუჟულივიღას გავაბრიყვებ ფრთებზე ლაპარაკითმე ისევ ისა ვარშემხედე - ის ვისაცნაცნობი ჭრილობა მეასედ ასტკივდადა შენს მონატრებას თითებით ვისრისავდა ისევ ვჩერდები ისევ იმ ადგილასშენმა თვალებმა რომ ქვესკნელი გათხარესდა ყოველ საღამოს მთვარით გალოკილიძარღვი - დაჭიმული - ვენაზე ფართხალებსხან როგორც გველი და ხან როგორც ბორკილიმინდოდა,მე ერთ დროს ძალიან მინდოდარომ ბოლო ჰქონოდა უაზრო მოლოდინსდა მივსულიყავით იისფერ მინდორთანდა შენს თმებს ცეცხლოვან ზღვაში ჩავყოლოდიმაგრამ მე დავფლითე ყოველი ნატვრა დაყოველი სურვილი ქარს გადავაბარეძარღვებიც გამოშრა და სისხლიც გათავდადა თუკი ხანდახან მზერას გავაპარებთცეცხლოვან მზისაკენ -უდაბნოს სიყვითლითსიჩუმე იღვიძებს და იწევს გულს იქითსიჩუმე მეძახის განწირულ სიტყვით დაგადაღლილ სხეულის დამშრეტი მუსიკითროგორც ძაღლის ლეკვი - უღვთოდ გაყიდული -დაცინვით რომ იცდის - თავს როგორ იმართლებისე - დამსხვრეული ორივე კიდურითჩემი სიყვარული მიყეფს და მიმათრევსდა რა ვქნა - მივყვებიდა მაინც მიყეფენთუ ჩემს დასაცავადხმას ამოიღებენმაგრამ ვინ გაბედავს -არ ყოფნით სიტყვებიის ისევ მიმათრევსმეც უხმოდ მივყვებიდაგნებდიგამოვთხრი ნესტიან ფუღუროსიქ შევიკეტებიკვნესას შევიკავებცოტა ხნით დამტოვეთ - მე უნდა ვუყუროყვითელი ფოთლები თავს როგორ იკლავენდა ამ ფოთლებიდან რომელსაც მოვწონდი -ვერაფრით ვიპოვნიკვლავ იმას თუ ვეძებახლა ის დრო არის რომ ორი კოცონიდაგინთოს საღამომ მდუღარ ძუძუებზედა მოვალმე შენი ძახილი მომესმავიცი - მომეჩვენადა მაინც ვენდობიროგორც ფიფქები სხდებიან ტოტებზეისეთი სინაზით მხარზე დაგეყრდნობიდა გეტყვი -სისხლნარევ ცრემლის შეკავებითმე შენთან მოვედი და ახლა ვიხსენებთუ როგორ მიხმობდნენ მე შენი მკლავებიდა შენი ტუჩების უძირო სიცხელეთუ როგორ გეძებდი დაორთქლილ მინებზედა შენი სურვილითთუ როგორ ავივსემაგრამ არარსებულ სიყვარულს ვინ ეძებსღამეში მზის სხივებს ვინ მოისაკლისებსარა ხარ -შენ მხოლოდ სიზმრებმა დაგხატესდა ახლა ამ სიზმრებს ქარები მიფრთხობენდა ყველა კუნჭულში სიჩუმე ღაღადებსდა ჩემი ხელები შენს მუხლებს ითხოვენდაბრუნდიან იქნებ არსად არ წასულხარშენ იქნებ აქა ხარ და სივრცეს მიაპობდაბრუნდიდა შენი სიჩუმის პასუხადმე თვალებს დავხუჭავ და ისე გიამბობრომ ქარი კბილებში ნასრეს და დაღეჭილოთახის სიბნელეს სურვილით ავავსებრომ შენი ღიმილის პატარა ნაგლეჯიმკრთალი სანთელივით ჩაწვა რაფაზერომ ლურჯი ღრუბლებიბეჯითად ხატავენგაყინულ ზეცაში უცნაურ ასოებსრომ ისევ სიჩუმეს უპყრია სადავედა ქარი ატირებს ბნელ სადარბაზოებსრომ ასე სუსტი და ასე უძლურისაკუთარ ოცნებას გიჟივით ვაქეზებრომ ახლაც ოთახშივზივარ მობუზულიდა ახლაც დაორთქლილ მინებზე დაგეძებრომ ისევ ღამეა და და ალბათ ადრეარომ შემომილეწოს თვალები სინათლემრომ სადღაც გავრბივარდა შენს მონატრებასმშიერი მხეცივითკბილებით მივათრევ

რატიანი ზვიად: სხვა ნაწარმოებები

მსგავსი ნაწარმოებები

დესპანი