პოეზია · ლირიკა
ღამე
ჩემს მარიამს
ღამეა ღვთისმშობელი.არა ცისკარი,არც შუადღე,როცა მზე ხელისგულზე უდევსსამყაროს,არც შებინდების ლურჯი ჩქერიარაა იგი,არამედღვთისმშობელი არის ღამე დაის დღეებით დაჭრილ ხორცზე გვაფარია.ღვთისმშობელი არისერთი დიდი, გაბმული ღამედა დღეები ხავერდის კალთაზებავშვებივით ეტატებიან.ის მოვიდა სამყაროშიროგორც ყვავილი,მისი სუნთქვაცგულის ზანზარს გავს.ამიტომ არის ყველაფერიუფრო ადვილი,როცა ღამეში ჩაფლული ხარ,როცა თავი გაქვს შერგული მასშიდა დედამიწის ვარსკვლავებიც –საფლავის ქვებიგარშემო თეთრი აკვნებივით მიმოფანტულა.ღამე არის ხსოვნადა სხვას ყველაფერსჩიტის ფასი აქვს.ვყრივართ ჩვენივესიცოცხლისგან დახოცილები,ღვთისმშობელი ფეხაკრეფით დაიარებადა სასთუმლის ბალიშიდან ამოტანილთივის ღერებითთავზე სინათლის გვრგვინებს გვადგამს.