პოეზია · ლირიკა
უმისამართო სონეტი
ერთხელ, როცა წასული, ჩემგან, ქმართან დაწვები,ჰკითხე მთვარის ბაღებზე გადმოვლებულ იბისებს,წითლად როგორ ენთება ფერმიმკრთალი ღაწვებიევას, როცა ადამი მის სიწმინდეს იფიცებს.
თუმცა, ვიცი ვერასდროს - ასე იყო მარადის -ფერით უხერხულობის შენ ვერ შეიმოსები,შენს ნერვს ვერ აათრთოლებს მწარე გესლი ღალატის,ქმარზე მეტად გხიბლავენ როცა ჩემი გლოსები.
და დადიხარ ცით-ცამდე გადადებულ ხიდეზე,როგორც წმინდა სელენე - ღამეთა დედოფალი!ოცნებობ შარლ ბოდლერზე და მოპასან გი დეზე...
და რადგანაც ჰესპერი მხოლოდ ისე ციალებს,ვით შენს მკერდზე ბნეული მარტოხელა ოპალი,შეგნებულად არ ვაწერ სონეტს ინიციალებს...