პოეზია · ლირიკა
სონეტი 13
13.
სულში მკვიდრდება სასოებით ახალწლის ღამე...სამარადისოდ ძველმა წელმა დახუჭა თვალი!მალე შემოვა მოქანდაკე - ჭირისუფალიდა ხსოვნის ნიშნად მიცვალებულს აუღებს ნიღაბს.
ალბათ სატანა კიდევ ერთხელ გადიხარხარებს,მერე უკანვე სიბნელეში გაქრება მალვით,სად ანგელოზნი იმღერიან ექსტაზით მთვრალნი: -დღეს ბებრები ვართ და ბავშვები ვიქნებით ხვალე!
ანთია ახლა ერთი განცდით სამყარო - სახლი.სად არის ზღვარი - გასაყარი ძველის და ახლის?ხანგრძლივი დროით სად ვიყავით, ან სად ვიქნებით?
დამისხით ღვინო, არა ის, რაც დალეულია -უნდა დავლოცო, ვისაც უხმობს ოცნების ფრთები,როგორც მოცარტის ამღერება "ალილუია".