პოეზია · ლირიკა
სონეტი 14
14.
როგორც მოცარტის ამღერება "ალილუია"სალიერიშიც აღტაცებას იწვევდა შურის...პირზე მეფშვნება ღამის სუნთქვა, ვით აბრეშუმიდა ამ ცთუნებას გადაურჩე, არც ადვილია.
უკვდავებისთვის ყველაფერი განწირულია,წილნაყარობის ეს თვითგვემაც ყოფილა ჩუმიდა ერთი სიტყვა რატომ რჩება ასე საშური,თუ სიყვარულში უთქმელობაც ბანალურია.
ეს ვინ მოადგა გულის კარებს ხელი-კანდელით,ნელა შეაღო, შეიტანა ბნელში ნათელიდა შეატოვა დავიწყებას სიტყვა ნახვამდის...
ნუ სტირი ბავშვო, პონის ეტლი დიდ წრეზე დადის!დრო-ჟამს უჭირავს ჩვენი ხსოვნის მოკლე სადავე -ლეთეს ულმობელ მდინარებას ვერ გავატანე.