პოეზია · ლირიკა
სონეტი 25 (მთარგმნელი:ალექსანდრე ელერდაშვილი)
დაე, ზოგისთვის ვარსკვლავეთი იყოს მოწყალე,ზოგის პატივით რეკდნენ, დაე, ქვეყნად ზარები!...მე ბედისწერას ღიმილიც კი ვერ გამოვძალედა სიყვარულის იმედადღა დავიარები.
ბედის ნებიერს ყველა უქებს ზნეს და თვისებას,მისთვის ნათდება მზისქვეშეთის თვალსაწიერი,მაგრამ განგება არ დაგიდევს არვის ღირსებასდა ამაღლებულს დაბლა დასცემს... მიწყივ ცბიერი!
თუნდ ის სარდალი, ვაჟკაცობით ყველგან ქებული,ვისაც არვინ ჰყავს ქარცეცხლიან ომში ბადალი,განა სულ მალე არ იქნება დავიწყებული,ოდეს მის სახელს მოშორდება სიტყვა “სარდალი”?!ჩემს ცხოვრებას კი ვერას ავნებს დროის ძგერება –მიყვარს!... ვუყვარვარ!... და ეს არის ბედნიერება!