პოეზია · ლირიკა
სონეტი 47 (მთარგმნელი:ალექსანდრე ელერდაშვილი)
ჩემს გულს და თვალებს კავშირი აქვთ თურმე ფარული,მოყვარესავით სწყალობს ერთი თურმე მეორეს;როცა გულს ძლიერ შეაწუხებს ზღვა სიყვარულიდა როცა თვალი ამას მზერით გაიმეორებს,
მაშინ შენს ერთგულ მაყურებლად იქცევა თვალიდა გულსაც უხმობს, ვით მსახიობს, დაგხვდეს სცენაზე,გულსაც სწადია დაუბრუნოს მოყვარეს ვალიდა თვალს მასპინძლობს ოცნებების გამოფენაზე.
და რადგან ასე ყოველ დილით კვლავ მეორდება,თვალი იმ ტკივილს რომ ანელებს, გულს რომ ვნებია,მათი წყალობით შენზე ფიქრი მეც არ მშორდებადა მივდევ იმ ფიქრს, შენ რომ კვალში აგდევნებია.როცა თვალს სძინავს და გულსაც რომ ედება რული,მარტონი ვრჩებით მე და შენ და ზღვა სიყვარული.