პოეზია · ლირიკა
ია
ზამთარმა გადაიარა,ცაში ცხრათვალა მზეა,მარტო ენძელა კი რა,უკვე აყვავდა ია.ღობის ძირებში ყვავილებსაგროვებს ჩემი მზია...
ახარებს ოქროს შინდები,ბუჩქთან დამჯდარი ზიზილა,ნაკადული რომ უმღერისგადაქცეული სიცილად.
აქვეა მისი ძამიკოც -დიდი ვაჟკაცის იერით,ნამცეცა მზიას არიგებს,როგორც ბრძენი და ხნიერი:
"ნუ სწყვეტ, აცალე, იხარონზიზილებმა და იებმამათი სიცოცხლის მოსპობაბავშვებს არ გვეპატიება!"
1948 წ.