პოეზია · ლირიკა
ნუ სძრახავ
ანკარა წყარო, მდინარე წყნარად,შვილი ზურმუხტის და ლაჟვარდების,წვიმიან დარში მიდამოს ზარავსდა აიმღვრევა თითქოს დარდებით...
ყვავილი, ნაზი და უცოდველი,დილით თრთვილული უწმინდეს ნამით,ხვალ უნდა დაჭკნეს...მაგრამ ფოთლები? -მისი ფოთლეიც სავსეა შხამით!
აკვანში ჩაკრულ ტიტინა ბალღსაცაიტანს ზოგჯერ ბოროტი ჟინი,თვალთა ლაჟვარდი ექცევა თალხადდა სათამაშოს ამტვრევს ყიჟინით...
მაშ რატომ სძრახავ გულმართალ მგოსანს, -ოდეს არ გიფენს ბილიკზე ვარდებს,მიაპყარ სმენა მოწყენის დროსაც,რომ სიხარული მისი გიყვრდეს!